Al vanaf het programma Tsikada (de voorloper van GLONASS) worden de GLONASS-satellieten ontworpen onder leiding van het 'Applied Mechanics NPO', dit met de ondersteuning van het 'Institute for Space Device Engineering' en het "Russian Institute of Radio navigation and Time'.

Inmiddels kent het GLONASS een viertal generaties van satellieten. Iedere satelliet krijgt de naam Urugan (orkaan) gevolgd door een nummer als het een operationele sateliet betreft of het acroniem GVM voor test-satellieten,

Prototypes (Generatie nul)

De eerste GLONASS-satellieten waren prototypes and GVM dummy satellieten. Drie dummy en 18 protypes zijn gelanceeerd in de periode tussen 1982 en 1985. Terwijl deze ontworpen waren met een verwachte levensduur van 12 maanden waren dat er in de praktijk gemiddeld 14.

Eerste generatie

De eerste generatie van Urugan satellieten wogen zo'n 1350 kg en waren allen 3-assig gestabiliseerde satellieten. Ze waren uitgerust met propulsie systemen die herpositionering mogelijk maakte binnen de constellatie. Na verloop van tijd werden de satellieten als gevolg van continue verbetringen onderverdeeld in Block IIa, IIb, en IIv satellieten.

Zes Block IIa satellieten, met verbeterde tijd en frequentiestandaarden en een vehoogde stabiliteit van de frequentie, zijn gelanceerd  tussen 1985-1986. Deze satellieten kenden een levensduur van gemiddeld 16 maanden. De Block IIb satelliet met een verwachte levensduur van verscheen in 1987. Van de totaal 12 lanceringen zijn er maar zes succesvol gelanceerd. Deze zes zijn geniddeld zo'n 22 maanden operationeel gebleven.

De Block IIv sateliieten zijn het meest succesvol geweest van deze generatie. In totaal zijn er 25 van gelanceerd. Met een verwachte levensduur van zo'n 36 maanden hebben de meeste satellieten deze verwachting gehaald. Een 'uitschieter' is zelfs 68 maanden operationeel geweest.

Block II satellieten werden in principe met drie tegelijkertijd gelanceerd vanaf het 'Baikonur Cosmodrome' gebruikmakend van een Proton-K Blok-DM-2 of Proton-K Briz-M draagraket. boosters. In twee lanceringen is een van de GLONASS satellieten vervangen door een Etalon geodetische reflector satellliet.

Tweede generatie

De tweede en huidige generatie satellieten, de Uragan-M (ook wel: GLONASS-M), zijn begin 1990 ontworpen met een eerste lancering in 2001.

Deze satellieten kenden een substantieel langere verwachte levensduur van zo'n zeven jaar. Deze satellieten hadden een gweicht van zo'n 1480 kg. De afmetingen waren ong. 2,4 meter in diameter en een hoogte van 3,7 meter. De spanwijdte van de zonnepanelen bedroeg zo'n 7,20 meter. Deze zonnepanelen leverden initieel zo'n 1600 Watt aan vermogen. Deze satelliet had 12 primaire antennes t.b.v. de L-Band transmissies. Aan boord worden precisie Cesium atoomklokken gebruikt.

Op dit moment (oktober 2007) zijn er elf van de totaal 14 geplande satellieten gelanceerd. Ook deze satelieten worden met drie tegelijkertijd gelanceerd met draagraketten van het type Proton-K Blok-DM-2 of Proton-K Briz-M. Tenminste een lancering is gepland met een GSLV draagraket van India'se makelij en vanaf India's grondgebied.

Derde generatie

De meest rencente generatie zijn de Uragan-K (GLONASS-K) satellieten. Deze satellieten zijn ontwikkeld voor een verwachte levensduur van zo'n 10 tot 12 jaar. Naast een sterk gereduccer gewicht van 750 kg levert deze satelliet een extra L-Band navigatiesignaal. Naar verwachting zullen de eerste satellieten in 2008 gelanceerd worden.

Vanwege de gewichtsreductie is het mogelijk deze satellieten per twee te lanceren vanaf de lanceerlokatie 'Plesetsk Cosmodrome' met de substantieel goedkopere  Soyuz-2 1a draagraket. Ook is het mogelijk er zes tegelijkertijd te lanceren vanaf de lanceerlokatie 'Baikonur Cosmodrome'gebruikmakend van de Proton-K Briz-M draagraket.